Hoi hoi, ben ik weer. De derde trip deze maand, nu naar Izmir in Turkije, wat de 3e grootste stad schijnt te zijn. Het is de plaats waar onze Turkse businesspartner gevestigd is en een plek waar ik nog nooit eerder ben geweest. Want vorig jaar was de aankondiging vanuit ons hoofdkantoor in Japan dat onze afdeling ging stoppen en daarna zijn al mijn verkoopcollega’s één voor één klaar; ontslagen of opgestapt. En ik gaf aan langer te willen blijven om mijn partners en eindklanten te helpen in de moeilijke tijd, dus ben ik uiteindelijk de ‘laatste der Mohikanen…’. De directeur/eigenaar van onze Turkse partner en zijn zus ken ik van vorige partnerconferenties. Hele aardige en gezellige mensen met wie ik graag een drankje deelde, maar toen waren ze de partner van mijn collega. Nu zijn ze ineens mijn zakenpartner (net zoals de rest).

Toen ik aankwam, was er een lange rij bij de immigratie/paspoortcontrole. Dus geappt met degene die mij wel wilde ophalen van het vliegveld en die heeft behoorlijk moeten wachten, maar uiteindelijk was ik erdoor. Tijdens de autorit naar het hotel kijk ik mijn ogen uit. Wat een grote stad! Ze vertelt dat er ca. 6 miljoen mensen wonen… veel meer dan ik dacht!

Mijn Italiaanse collega’s zijn via Istanbul gevlogen en hadden daar al de paspoortcontrole, dus konden sneller door en zijn schijnbaar net na mij aangekomen. Ze komen 5 minuten na mij aan in het hotel, grappig want ze zijn meer dan een uur later geland . We wandelen na het inchecken naar de zee, waar broer en zus een heel leuk restaurant hebben gereserveerd. We mogen de voorgerechten (mezze) uitzoeken, maar er is zoveel keus en alles ziet er even heerlijk uit. Er worden diverse gerechtjes gekozen en daarna komen ook nog diverse soorten vis. Een fantastische avond!

Volgende dag vergaderen; er komen hele interessante punten naar voren. Ze hebben klanten door heel Turkije (heel indrukwekkend, bijvoorbeeld bijna alle politiekantoren), maar ook in Azerbeidzjan, Turkmenistan en andere landen. En sommige hebben best aparte verzoeken (niet onmogelijk, maar toch). We gaan vanuit hun kantoor, na een echte Turkse koffie, door naar de andere kant van de baai voor een vroeg diner omdat de Italianen een vlucht om half 5 in de ochtend hebben (die van mij pas om 11 uur, gelukkig).

We lopen daar door een wijk met palmbomen en hebben een buitentafel. De vrouw van de directeur is er nu ook bij (een blonde, gezellige dame) en aangezien zij gaat rijden, mag hij nu ook drinken. Dus drinkt hij zijn favoriet: raki. Ik zeg dat ik wel meedrink en de rest doet ook gezellig mee. Nou, dat heb ik geweten… Raki is 45% alcohol en wordt geserveerd met ijs en water. Dan wordt het wit, net als bij Pernod. Maar dan lijkt het ook niet zo sterk en door de anijssmaak (net als ouzo) is het ook wat zoeter. 

Het eten is weer met heerlijke mezze die eerst als voorbeeld worden getoond op een soort mega-dienblad. De auberginepuree was echt heerlijk! Daarna diverse vleessoorten, ook lekker (maar ik had eigenlijk al genoeg aan de mezze). Daarna terug en de volgende dag uitchecken en met een Uber naar de airport. Ik dacht genoeg tijd te hebben, maar de rij voor de paspoortcontrole is nog langer dan op de heenweg dus ik begin me zorgen te maken. Na een uur er eindelijk door. Snel wat lekkers kopen voor mijn borrel met de mensen met wie ik binnenkort mee op zeiltrip ga vanaf Bodrum en dan door naar de gate.

Ik moet zeggen dat Izmir mij erg beviel. Het was een korte trip maar het komt erg relaxed over, niet extreem moslim of iets anders. Precies zoals mijn zakenpartner (en Facebookvrienden) ook zijn: chill, flexibel, heel aardig en erg bevlogen. Een topreis!