Ik maak me klaar om vandaag via Düsseldorf naar Egypte te vliegen voor de volgende zakenreis. Ik ga maar 2 nachten, maar heb mijn hoofd wel gebroken over wat te dragen in het conservatieve en islamitische Egypte. 

Maar eerst mijn lieve hondje bij Mams in Limburg afgeven. Mijn moeder is al ouder en heeft door reuma en artritis last van haar handen, dus heb ik alvast de pilletjes die ze hem moet geven fijngemalen en per keer in potjes gestopt.

Dan door met de auto naar Düsseldorf airport, net gehaald na een file door een ongeluk op de Duitse snelweg.

Vertrokken vanaf de airport met een half uurtje vertraging, maar misschien halen ze het in de lucht wel in. Bij het gaan zitten in het vliegtuig pakt een gehaaste steward mijn koffertje om boven op te bergen, waar mijn hand nog aanzat (dus pols sloeg dubbel), gelukkig valt de pijn mee. Ik heb veel kunnen werken tot de laptop qua batterij bijna leeg is, dus tijdens de rest van de vlucht wat Netflix filmpjes op de iPad. Tijdens de afdaling kijk ik naar de vlucht tracker en valt me op hoe dicht we bij Gaza zijn… Het zou veilig zijn en ik kan ook niet meer terug. Toch is het een gek gevoel. 

Bij aankomst op Caïro Airport viel het me meteen op dat ik als vrouwelijke reiziger wat meer bekijks kreeg dan ik gewend ben, precies waar ik stiekem al een beetje voor vreesde. De Cairo aankomst terminal is druk en ook al staan er wel bordjes met aanwijzingen naar het airport hotel, de bordjes houden soms ineens op en dan is het een kwestie van gokken waar je verder heen moet. Zo beland ik buiten en wordt zeker 20 keer gevraagd of ik een taxi nodig heb. Uiteindelijk heb ik het airport hotel gevonden, maar inmiddels is het al bijna 10 uur ‘s avonds, dus snel inchecken en even snel ‘unwinden’ met een Egyptisch (bitter) wijntje bij de poolbar. 

Een volle dag meetings bij de Egyptische zakenpartner. We worden eerst door de directeur en eigenaar opgehaald van het hotel; een hele eer. De directeur blijft maar vertellen hoe wij elkaar voor het eerst ontmoet hebben 20 jaar geleden in Japan, omdat we allebei top achievers waren en uitgenodigd waren voor de global incentive trip (wat klopt en ook daar was ik de enige vrouw). Daarna presentaties en besprekingen. 

Tussendoor de lunch met wat mini broodjes, gelukkig heeft een van de dames daar wat glutenvrije koekjes, want ik moet sinds een jaar glutenvrij eten. Teruglopend naar de meetingruimte valt mijn oog op een aantal van de werknemers die zonder schoenen op de grond buigen en bidden naar Mekka. Vervolgens maken we wat groepsfoto’s voor LinkedIn, doet het altijd goed. 

Een aantal pittige punten worden ter sprake gebracht maar over het algemeen is de sfeer goed. 

Tijdens het praten over lokale omstandigheden komt het gesprek ook op de oorlog in Israël. Onze gesprekspartner meldt zeker te weten dat vroeg of laat ook Egypte in oorlog zal zijn met Israël… een benauwende gedachte vind ik het.

Na de bespreking gaan we uit eten. Ik verwacht met dezelfde auto te gaan als op de heenweg met mijn mannelijke collega’s en leg mijn laptop koffer daarom ook in de achterbak, maar de Egyptische direkteur zegt ineens “you ride with xxxx”.  Ik blijf verbouwereerd achter terwijl ‘ de mannen’ vertrekken en ik met een vrouwelijke logistieke manager mee mag rijden. Gelukkig is ze aardig en een stuk meer ervaren qua werk en reizen dan ik had gedacht, dus misschien was het juist wel okay (maar het voelde wel erg fout en seksistisch, daar ben ik zo allergisch voor). We zijn iets later bij het restaurant, een traditioneel Egyptisch restaurant waar mijn collega’s al begonnen zijn met wat ze een “Egyptische wijn” noemen, maar dat is eigenlijk een soort mix van water, peterselie (oid) en heeeel erg veel chilipepers- super; heet dus! Wel grappig zoiets. 

Het lokale brood (van die grote lege bollen  met sesamzaad) ziet er erg lekker uit, maar helaas mag ik het niet eten. Maar de soep is prima en de hoofdgerechten ook, vooral de gegrilde kip met safraanrijst en rozijnen rijst. Geen wijn bij het diner, want er wordt daar geen alcohol geschonken zo te zien. Dus water en thee na het hoofdgerecht. Bij het dessert wordt gezongen want de vrouwelijke logistieke manager blijkt jarig te zijn, ze krijgt een knafeh taartje met kaarsje.

Dan terug naar het hotel en afscheid genomen van de directeur. We zijn allemaal behoorlijk moe en hebben allemaal andere plannen. Mijn baas gaat kijken of hij sportkleding kan kopen in de hotelwinkel om even te kunnen sporten in de gym, mijn andere collega gaat omkleden en ik ga rechtstreeks naar de poolbar voor een wijntje; daar word ik nou wakker van. Nog veel werk te doen dus de rest van de avond werken we met 3 laptops door op het terras; heftig! 

Volgende dag om 5 uur op voor werk en de terugvlucht. Alles staat weer heerlijk duidelijk aangegeven op deze airport; niet dus.. we hebben 3 maal opnieuw in de rij gestaan voor paspoortcontrole: waarna blijkt dat we weer een formuliertje in moeten vullen. Dan staan we er weer maar kunnen we niet de mobiele boarding pass laten zien dus moeten we weer terug voor een geprinte versie. Bij de derde keer snappen ze niet dat ik naar Duitsland vlieg en niet Duits ben… ik leg uit dat Düsseldorf niet ver van Nederland ligt. 

Eenmaal in Düsseldorf is het koud, want het waait hard en dat is afzien terwijl ik wacht tot mijn auto wordt bezorgd. Snelwegen rond Düsseldorf zijn afgesloten, gelukkig uiteindelijk toch een andere weg gevonden en eindelijk weer terug thuis. Wat een avontuur weer! 

Over een paar dagen de volgende. Wordt vervolgd.