Ooit had de dolfijn me gemotiveerd weg te gaan uit Nederland. Een collega van me was haar eigen yogastudio begonnen en gaf me elke week twee lessen in haar huiskamer in Purmerend. Met lood in mijn schoenen ging ik naar de eerste les. Catharina had altijd al een atletisch lichaam gehad. Ze was sportief en kon zich in de meest bijzondere houdingen wringen. Nu had ze een yogaopleiding gedaan in Thailand en wilde ze lesgeven aan haar Nederlandse vrienden. Ondanks mijn weerstand gebeurde er iets met me tijdens die lessen. De les begon altijd met een paar eenvoudige houdingen om op te warmen. Daarna werden de houdingen moeilijker. Op een dag nodigde Catharina ons uit om in de dolfijn te gaan staan. Ze deed het wel even voor. Het zag er vrij gemakkelijk uit. Je begint de houding op handen en knieën, daarna plaats je je onderarmen op je mat en strek je je benen uit. Maar zodra ik de houding zelf uitprobeerde voelde ik enorme pijnscheuten in mijn schouders. Toch zette ik door. Want ik merkte dat ik de houding wel aangenaam vond. Ik ademde rustig door, zoals Catharine me geleerd had. En zodra ik de verzachting in mijn schouders voelde, lukte het me om te blijven staan en steeds meer ontspanning te vinden. Toen ik eenmaal stond, kon ik door mijn benen naar achteren kijken. Op de muur achter me zag ik een plaatje van een zeilboot in een baai met knalblauw water.
‘Dank je wel, het is fijn dat je dit doet,’ zei ik tegen Catharina tijdens het kopje thee dat we na de les dronken. ‘Vooral de dolfijn gaf me een helder inzicht. Ineens zie ik mezelf op een zeilboot in een warm klimaat. En al kan ik niet zeilen en ken ik niemand met een zeilboot, het voelt alsof het de bedoeling is dat ik ga zeilen in de zon.’
‘Misschien moet je eens zoeken naar de boeken en video’s van mijn onlineguru,’ antwoordde ze. ‘Zij vertelt hoe je het leven kunt creëren dat het beste bij je past.’
Eenmaal thuis ging ik meteen op zoek, de hele avond keek ik video’s van deze guru. Het was alsof ze het echt tegen mij had. Alsof ze precies begreep waar ik op dat moment stond in mijn leven en wat ik wilde. Ze gaf me het zetje om te doen wat ik altijd had vermeden, mijn leven veranderen door zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik was opgevoed met het idee dat de hele wereld tegen mij was, net als mijn moeder gaf ik altijd iedereen de schuld van wat er gebeurde in mijn leven. Maar wat als ik er zelf een rol in had? Wat als ik niet hoefde te blijven wachten tot er een andere baan of man voorbijkwam, wat als ik zelf de keuzes kon maken die ik wilde? Net als de hoofdpersonen in mijn favoriete films lag het ideale leven ook voor mij in het verschiet, maar daar moest ik wel iets voor doen. Ik kon niet lijdzaam blijven toekijken hoe mijn leven voorbijging, zonder dat er ook maar iets gebeurde waar ik naar verlangde,