Er zijn periodes in mijn leven geweest waarin ik vooral dóórging. Plannen. Regelen. Beslissen. Dragen.

Zeker wanneer je leeft tussen landen of culturen, leer je sterk te zijn. Zelfstandig. Oplossingsgericht. Je bouwt, organiseert, past je aan. Dat is kracht. Dat is richting. Dat is wat vaak de mannelijke energie wordt genoemd: actie, structuur, focus, bescherming.

Maar onze verhouding tot die energie ontstaat niet in een vacuüm. We worden gevormd door het gezin waarin we opgroeien. Door het land dat onze normen bepaalt. Door de werkcultuur waarin we functioneren. En later ook door het gezin dat we zelf creëren. 

Wat je meekrijgt van thuis

In welk gezin groeide je op? In welk land? Welke voorbeelden van vrouw-zijn en man-zijn zag je om je heen? Misschien werd zelfstandigheid aangemoedigd en moest je al jong verantwoordelijkheid dragen. Misschien stond harmonie centraal en leerde je vooral zorgen, aanvoelen, verbinden. 

Als jongvolwassene kwam ik terecht in Marokko. Ik herinner hoe ik schrok van wat voor mij voelde als een sterk aanwezige mannelijke energie op straat. De zichtbaarheid. De directheid. Het ruimte innemen. Tegelijkertijd moest ik wennen aan een andere uitdrukking van vrouwelijk energie: de aandacht voor uiterlijk, de zorg voor presentatie, de toewijding aan schoonheid. Het liet me zien hoe relatief mijn referentiekader was. Wat ik kracht noemde. Wat ik zachtheid noemde. Wat ik vanzelfsprekend vond. 

Cultuur is een energetisch landschap. En wanneer je migreert, word je je daar plots bewust van. 

Leven in een mannengezin

Later bevond ik me opnieuw in een ander energetisch veld: mijn eigen gezin. Met mijn man en drie zonen leefde ik jarenlang in een huis vol mannelijke energie. Beweging. Directheid. Oplossingsgerichtheid. Soms competitie. Soms geslotenheid in emoties. 

Toen mijn zonen in de puberteit kwamen, voelde mijn vrouwelijke energie soms ingewikkeld. Mijn behoefte aan gesprek, nuance en verbinding leek niet altijd aan te sluiten bij hun zoektocht naar autonomie. Ik merkte dat ik me aanpaste. Praktischer werd. Efficiënter. Minder uitgebreid in mijn woorden. Alsof mijn zachtheid minder ruimte kreeg. Niet omdat ze niet welkom was. Maar omdat de dynamiek anders was.

Wanneer de dynamiek verandert

Nu zijn er drie schoondochters bij gekomen. En de tweede zoon gaat samenwonen. En ik voel iets verschuiven. 

Er is meer aandacht voor sfeer. Meer ruimte voor kwetsbaarheid in gesprekken. Meer zachtheid aan tafel. Het huis voelt anders. Niet beter. Niet slechter. Maar rijker. Meer gelaagd. En ik merk dat mijn eigen vrouwelijke energie weer vrijer stroomt. Alsof ze niet langer hoeft te compenseren, maar gewoon mag zijn. 

Dat is misschien wat balans werkelijk is: niet een perfecte verdeling, maar een voortdurende afstemming, op jezelf, op je omgeving, op je levensfase.