Lieve vrouw,

Juli heeft iets bijzonders. Alsof de wereld ineens iets zachter wordt. De dagen rekken zich uit, de avonden blijven hangen en overal klinkt het stille verzoek om het wat rustiger aan te doen. Maar gek genoeg zijn er juist veel vrouwen die in deze maand nóg harder gaan rennen. Voor iedereen zorgen. Alles regelen. Rekening houden met wensen, plannen, verwachtingen en agenda’s van anderen. Alsof de zomer een project is dat succesvol gemanaged moet worden. 

Ach liefje.

Wanneer was de laatste keer dat jij iets deed puur omdat jij er blij van werd? Niet omdat iemand anders het nodig had. Niet omdat het handig was. Niet omdat het op je lijstje stond. Gewoon omdat jij er zin in had. Ik weet dat veel vrouwen zijn opgegroeid met het idee dat goed zorgen betekent dat iedereen eerst komt. De kinderen. Je partner. Je ouders. Je collega’s. De buurvrouw die ‘even iets vraagt’. En ergens onderweg raak je gewend aan het idee dat jouw eigen behoeften wel kunnen wachten. 

Maar weet je wat ik in al mijn jaren heb geleerd?

Een vrouw die zichzelf voortdurend op de laatste plaats zet, raakt zichzelf langzaam kwijt. Niet ineens. Heel geleidelijk. In kleine stukjes. Je merkt het aan de vermoeidheid die niet verdwijnt na een goede nacht slapen. Aan het gevoel dat je steeds aanstaat. Aan de irritatie om dingen die vroeger niet zoveel uitmaakten. Aan het verlangen om gewoon eens alleen te zijn zonder dat iemand iets van je nodig heeft. Dat zijn geen tekenen dat je ondankbaar bent. Dat zijn herinneringen van je eigen hart. Het hart dat af en toe zegt: ‘en ik dan?’. Dus deze maand geef ik je toestemming. Al heb je die helemaal niet nodig. Neem die wandeling alleen. Lees dat boek. Ga op dat terrasje zitten. Zeg eens wat vaker: ‘vandaag kies ik voor mezelf’. En nee, daar wordt niemand ongelukkig van. Sterker nog, de mensen die van je houden hebben veel meer aan een vrouw die af en toe oplaadt dan aan een vrouw die zichzelf voortdurend voorbijloopt. Je hoeft niet altijd de sterkste te zijn. Niet altijd de liefste. Niet altijd degene die alles opvangt. Soms mag je gewoon degene zijn die een uur in de zon zit met een koud drankje en nergens verantwoordelijk voor is. Ik heb vanmiddag een stuk appeltaart gegeten met extra slagroom op een bankje in de schaduw. Helemaal alleen. En ik voelde me daar geen seconde schuldig over. 

Wat een heerlijk idee eigenlijk, dat we niet altijd alles voor iedereen hoeven te zijn. Jij bent óók iemand om goed voor te zorgen. Vergeet dat deze maand niet.

Liefs,

Tante Ans