Lieve vrouw,

Mag ik even bij je komen zitten? Niet om je op te beuren, dat kun je zelf wel. Niet om je uit te leggen hoe het moet, daar heb jij geen handleiding voor nodig. Maar gewoon, omdat ik zie wat je misschien al te lang probeert te verbergen.

Je houdt je in. Je past je aan. Niet omdat je niet weet wie je bent, maar omdat je weet wat er kan gebeuren als je werkelijk gaat staan. Je herkent het misschien wel:

Dat je in een groep bent, met vrouwen die je liefhebt en toch voel je je alleen. Je voelt dat je méér te zeggen hebt, méér te geven,

maar iets in jou fluistert: Doe maar gewoon. Val niet op. Wees niet te veel. Ze noemen het weleens de krabbenmand.

Als één krab omhoog wil, trekken de anderen haar terug. Niet omdat ze haar pijn wíllen doen, maar omdat ze bang zijn om zelf achter te blijven. En ik snap dat.

Ik heb die krabbenmand van binnenuit leren kennen. Als meisje, als jonge vrouw, als moeder, als collega. De angst om buiten de groep te vallen zit diep. Want we zijn gemaakt om bij elkaar te horen. Maar er is een verschil tussen erbij horen en jezelf verliezen om geaccepteerd te worden. Dat is wat ik jou vandaag wil zeggen, lieve vrouw:

Je mag eruit stappen.

Uit de krabbenmand. Uit het keurslijf. Uit het verhaal waarin je alleen veilig bent als je klein blijft. Je hoeft niet minder te zijn, om de ander op haar gemak te stellen. Je hoeft niet te wachten tot iedereen je begrijpt, om je eigen weg te gaan. Je hoeft je licht niet te dimmen, uit angst dat iemand zich in de schaduw gezet voelt. Jij bent nodig. Met al je kracht, je kwetsbaarheid, je wijsheid.

Met je dromen die net even anders zijn. Met je blik die verder kijkt dan de horizon van de groep. En ja, het is spannend. Je kunt bekeken worden, beoordeeld. Maar weet dit: wie werkelijk naar je kijkt, zal iets in zichzelf herkennen.

Want er zijn vrouwen zoals jij. Vrouwen die het anders doen. Die de moed hebben om zichzelf niet langer te verstoppen.

Die hun vleugels durven uitslaan en dan ineens ontdekken:

ik ben niet alleen.

Bij Global Sisters bouwen we een plek waar je niet hoeft te vechten om ruimte. Waar je mag groeien, zoeken, stralen in je eigen tempo, op je eigen manier. Als jij voelt dat er iets in jou zachtjes “ja” zegt, weet dan: er is plek voor jou.

Niet later, niet als je meer klaar bent, maar nu.

Je hoeft alleen maar te komen zoals je bent.

Dat is altijd al genoeg geweest.

Met zachte groet,

Tante Ans