Lieve vrouw,

Het is november. Heb jij dat ook? Dat het begint te kriebelen? De feestdagen komen eraan, tijd met je kinderen, familie, mensen die je dierbaar zijn. 

Persoonlijk heb ik niet zoveel met Sinterklaas, maar mijn Nederlandse schoonmoeder keek altijd enorm uit naar deze tijd van het jaar. Waar de Sint het land in kwam, deed ik gezellig mee. Voor mij is november vooral het begin van de kaarsenmaand. Overal in huis steek ik ze aan, alsof ik het donker wat lichter wil maken, letterlijk én symbolisch. En ik begin met het uitzoeken van kerstkaarten. Ik stuur ze graag: naar familie, buren, vrienden, kennissen, soms ook naar mensen die ik al jaren geleden heb ontmoet. 

Als expat heb ik geleerd om overal verbinding te maken. Daardoor heb ik nu een adressenlijst die de wereld rondgaat, vol herinneringen, gezichten en verhalen. Hoe is dat bij jou? Schrijf je vooral naar familie? Alleen vrienden? Of misschien lieve buren, of mensen die je pas net hebt leren kennen?

Familie, buren, vrienden, collega’s: ze zijn zo belangrijk. Maar ze zijn er niet altijd, of niet altijd op de manier waarop je zou willen. Tijdens mijn jaren in het buitenland vond ik de afstand soms heerlijk. Ruimte voor mezelf, voor ons gezin. Maar ik miste ook de vrijheid van Nederland, dat je hier zoveel kunt kiezen. Ik vind dat iets moois aan dit land: dat je je leven mag vormgeven op jouw manier. 

Neem de feestdagen. Vier ze zoals jij wilt, met wie jij wilt. Wil je Diwali vieren? Doen. Thanksgiving? Gezellig. Cherry Blossom Festival in Japan? Nieuw voor mij, maar interessant. Midsommar? Waarom niet. Pasen overslaan? Niet iedereen begrijpt het, maar het kan gewoon. Halloween, Día de los Muertos, of iets anders dat je hart raakt, alles mag. Zelf vind ik Eid al-Fitr prachtig: een feest van dankbaarheid, verbinding en samen ziin. Ook al vast ik niet tijdens de Ramadam, ik voel wat het betekent, samen zijn, delen, dankbaar zijn. Dankbaarheid is universeel. 

Bij Global Sisters praten we niet over geloof of politiek. Niet omdat het ons niets doet, integendeel, maar omdat we geloven dat ieder haar eigen weg te gaan heeft. De één vindt houvast in een traditie of structuur, de ander juist in het loslaten daarvan. Wie ben ik om te te zeggen wat beter is? Ik heb geleerd mijn eigen pad te lopen, zonder vaste route, met een open hart en genoeg ruimte voor verschillen. 

Misschien is dat ook waarom ik zo uitkijk naar de feestdagen. Er zit een ritme in deze periode dat rust geeft, een stukje vertrouwdheid met mensen die we lief hebben en die er gelukkig nog zijn. Ik hoop dat jij ook fijne dagen tegemoet gaat. Dat je kunt genieten van de voorbereidingen, of (als het allemaal te veel voelt) ergens een klein stukje regie kunt pakken. Al is het maar één moment waarop jij bepaalt wat je wilt doen. Met wie je dat wilt doen. Of juist even helemaal alleen.

Want daar gaat het misschien wel over, aan het einde van het jaar: dat je kunt terugkijken en zachtjes kunt zeggen, dit was fijn!

Met warme groet,

Tante Ans