Lieve vrouw,

Het is december. De maand van lichtjes, lijstjes en volle agenda’s. Overal lijkt het te glanzen, etalages, uitnodigingen, verwachtingen. En jij? Misschien voel je je er soms een beetje tussenin. Tussen het moeten en het willen. Tussen gezelligheid en behoefte aan rust.

Weet je, het is niet erg om even niets te hoeven. Om een dag over te slaan. Om geen perfecte boom, geen strak gedekte tafel, geen glimlach op commando te hebben. Het mag allemaal wat zachter. 

Ik herinner me een december, ergens in het buitenland. Er was geen sneeuw, geen familie dichtbij, geen grote plannen. Alleen een klein boompje op tafel en wij drieën. We aten pasta met een rood sausje, niet heel kerstig, maar het voelde als thuiskomen. Omdat we niets hoefden. Alleen even zijn. 

We zijn zo gewend om te zorgen, te regelen, te geven. Maar soms is het grootste geschenk dat je kunt geven: jezelf even rust gunnen. Ademen. Stilzitten met een kaarsje aan. Voelen dat je genoeg bent, ook zonder al die versieringen eromheen. Als jij deze maand ergens halverwege december even wilt verdwijnen in een deken, met een kop thee, doe het. De wereld draait ook zonder jou nog wel even door. En als je daarna weer zin hebt in gezelschap, in lichtjes en in lachen, kom dan terug, precies zoals je bent. 

Dat is het mooiste aan deze maand, vind ik: dat ze ons elk jaar herinnert aan wat écht telt. Niet de volle tafels, maar de volle harten. Niet de drukte, maar de verbinding. Niet het moeten, maar het mogen. 

Dus lieve vrouw, als jij deze kerst even niets hoeft, weet dan: dat mag. Soms is de stilte de mooiste versiering van allemaal.

Met warme groet,

Tante Ans