Lieve vrouw,

januari voelt vaak alsof het jaar nog even moet landen. Alsof alles weer begonnen is, maar jij nog niet helemaal mee bent. Dat herken ik. Na al die dagen vol licht en geluid blijft er ineens veel stilte over. Kom maar even zitten. Je hoeft niets bij te benen. Deze maand heeft weinig opsmuk. Geen grote feesten, geen harde beloftes. En toch zoeken mensen overal ter wereld juist nu naar licht. Soms al eeuwenlang. Niet altijd in januari, niet altijd met dezelfde woorden, maar wel met hetzelfde verlangen: warmte, verbinding, houvast. Ik steek in deze maand vaak weer een kaarsje aan, ook al is de Kerst voorbij. Gewoon overdag, aan de keukentafel. Het helpt me herinneren dat licht niet aan een datum gebonden is. Dat het ook mag blijven, als de kalender alweer verder is gegaan. 

In andere delen van de wereld valt deze periode samen met Ramadam en Eid, die elk jaar verschuiven. Soms in februari, soms iets later. Wat blijft, is de aandacht voor elkaar. Voor delen, voor stilstaan, voor zorg. Ook als je zelf geen woorden of rituelen hebt, kun je dat herkennen. Door een appje te sturen. Iemand echt aan te kijken. Even te blijven zitten. Of door heel bewust een kaarsje aan te steken voor iemand, dichtbij of ver weg. Ik doe dat zelf ook wel eens. Meestal zonder dat diegene het weet.

Diwali lgt alweer maanden achter ons, maar de lampjes ervan branden voor mij nog door in januari. Ze herinneren me eraan dat een nieuw begin niet luid hoeft te zijn. Soms is het niet meer dan een richting. Een zacht lichtje dat zegt: hier mag je lopen. En dan is er dat beeld van licht dat wordt losgelaten op water, zoals bij Toro Nagashi. Lampjes die wegdrijven, zonder haast. Ik vind het een troostrijke gedachte. Dat je niet alles hoeft vast te houden om toch verbonden te blijven. 

Misschien is dat het licht van januari: dat je klein mag beginnen. Dat je niet hoeft te bewijzen dat je er bent. Dat zorgen voor jezelf en voor een ander soms hetzelfde gebaar is. Als jij deze maand een kaars aansteekt, echt of in gedachten, dan zitten we misschien even tegelijk in datzelfde licht. Stil, maar niet alleen.

Met warme groet,

Tante Ans