Lieve vrouw,

Maart klopt niet op de deur. Ze zet hem gewoon op een kier. 

Voel je het? De lucht die anders ruikt. Het licht dat brutaler wordt. Alsof de wereld zegt: kom, het is tijd. En toch… (ja, daar is ze weer). Het voorjaar kan iets onrustigs hebben. Alsof alles tegelijk moet ontwaken. Alsof jij nu ook ineens plannen moet hebben. Energie. Vaart. Alsof je achterloopt wanneer je niet meteen in bloei staat. 

We rennen zo makkelijk mee met wat “nieuw” voelt. Nieuwe plannen. Nieuwe energie. Nieuwe lijstjes. Alsof lente betekent dat alles meteen moet openbarsten.

Maar liefje, zelfs een knop weet dat openen tijd kost. Zodra hier de zon zich laat zien, gooien we de ramen open. We zetten takken in een vaas. Hangen er eieren in. De paasspullen komen voorzichtig uit dozen die naar zolder ruiken. Precies zoals onze moeders en oma’s deden. Vrouwenhanden die het seizoen verschuiven. Niet met grote woorden. Maar met kleine gebaren. Dat is geen haast. Dat is ritme.

En jij hoeft niet mee in de snelheid die het voorjaar soms lijkt te eisen. Niet alles wat groeit, groeit luid. Niet alles wat bloeit, bloeit tegelijk. Misschien is maart geen maand om meer te worden. Maar om lichter te worden. Wat mag er uit je agenda? Waar mag je vertragen, terwijl alles om je heen versnelt? Welke verwachting hoef je niet waar te maken? Je hoeft niet in volle bloei de lente in. Een knop is al moedig.

Leg je hand maar even op je eigen tempo. Dat is het enige ritme dat telt.

Ik zet hier de kopjes met thee klaar. Kom maar als je wilt. 

Liefs,

Tante Ans