Lieve vrouw,

Mei zet de ramen open.

Niet op een kier, niet voorzichtig, maar wijd. Alsof de lucht zelf zegt: kom, adem eens echt in. 

Na het duwtje van april, komt mei met zachtere handen. Ze lacht een beetje om je, niet uit spot, maar omdat ze ziet hoe serieus je soms probeert te zijn. Alsof alles meteen goed moet. Alsof elke stap raak moet zijn. Alsof jij alleen maar waardevol bent als je het perfect doet. 

Ach liefje.

Het leven is geen examen. En jij hoeft nergens voor te slagen. Soms is het al genoeg dat je het goed bedoelt. Dat je hart op de juiste plek zit, ook als je woorden struikelen of je plannen anders lopen dan gedacht. Er zit zoveel licht in mildheid. Voor jezelf. Voor die versie van jou die het ook maar gewoon probeert. En lucht, in niet alles zo vastpakken. Laat eens iets los vandaag. Een verwachting. Een oordeel. Die streng blik van jezelf in de spiegel. Kijk eens met zachtere ogen. Je hoeft niet minder te willen, maar je mag het wel lichter dragen. En weet je wat er dan gebeurt?

Er komt ruimte. Voor een grap. Voor een onverwachte wending. Voor dat kleine moment waarop je ineens denkt: oh…. zo kan het ook. Neem jezelf serieus genoeg om trouw te blijven aan wat voor jou klopt. Maar niet zó serieus dat je vergeet te lachen onderweg. Mors eens wat. Zeg iets onhandigs. Doe iets wat niet helemaal ‘af’ is. Je intentie draagt je verder dan perfectie ooit zal doen. 

Ik heb de thee vandaag wat frisser gezet. Met een schijfje citroen. Voor de lichtheid. Kom maar langs als je wilt lachen om iets wat eerst nog zwaar voelde.

Liefs,

Tante Ans