Empowerment: op de schouders, niet in de schaduw

Empowerment leeft op elk continent, in elke cultuur, maar nooit op precies dezelfde manier. In sommige delen van de wereld klinkt het luid, in andere is het stil. Soms gaat het over vrijheid van keuze, soms over bestaansrecht, soms over zacht leiderschap binnen het gezin of de gemeenschap.

Wat overal terugkomt, is het verlangen:

om je eigen plek te mogen innemen,

om jezelf niet te hoeven verkleinen,

om te kunnen groeien in verbinding met wie je bent. 

Empowerment betekent ruimte maken voor groei, vertrouwen geven en geloven in de kracht van jezelf én van anderen. Het gaat over niet kleiner worden door de schaduwen van anderen, maar juist durven staan op de schouders van degenen die je voorgingen. Vaak dragen we onbewust de verhalen, patronen en kracht van de vrouwen uit onze familielijn mee, onze moeders, oma’s en voorouders. Soms zijn die verhalen vol liefde en moed, soms beladen met strijd en verdriet. Maar altijd zijn ze onderdeel van wie jij bent.  En soms… zie je hun kracht pas als je er met andere ogen naar durft te kijken. Niet alleen als “de vrouw die tekort schoot” of “de moeder die niet gaf wat je nodig had”, maar als iemand die misschien zelf nooit ontvangen had wat zij nodig had en dus ook weinig had om te geven.

Het vermogen om je eigen kracht te vinden begint bij het erkennen van wat je hebt meegekregen. Welke lessen, welke strijd, welke kracht nam je mee van je moeder en je oma’s? En hoe kun je die kracht gebruiken om jouw eigen pad te vormen op jóuw manier?

Empowerment in de familielijn betekent ook:

“Ik zie jou, mijn moeder, mijn oma’s.

Ik eer jullie strijd en kracht.

En ik kies ervoor mijn eigen weg te gaan met respect voor wat was en ruimte voor wat komt.”

Zo geef je ruimte aan jezelf én aan de generaties die na jou komen. Je tilt jezelf en hen op, op die stevige schouders en creëert zo een nieuwe lijn van licht, vertrouwen en verbondenheid. Want echte kracht is niet controle, maar liefdevolle vrijheid, niet in de schaduw staan, maar op de schouders durven staan.

 Reflectievragen

• Zie jij de kracht in je moeder, je oma’s, ook als die kracht soms verborgen of stil is?

• Welke verhalen of overtuigingen draag jij met je mee uit jouw familielijn?

• Wat wil jij helen of anders doen in jouw generatie?

• Hoe draag jij vrouwen na jou en durf jij zelf gedragen te worden?

 Visualisatie (korte meditatie)

Sluit even je ogen.

Laat je adem rustig worden.

Voel de grond onder je voeten.

En stel je voor:

Je staat in het midden van een open veld.

De lucht is stil.

Achter je vormen zich rijen van vrouwen.

Eerst je moeder.

Dan haar moeder.

De moeder van je vader, en haar voormoeders.

In mijn geval ook de moeder en de oma van mijn man,

met wie ik met trots mijn achternaam deel.

Ze kijken naar jou.

Sommigen leggen hun handen zacht op jouw schouders.

Anderen staan in stilte, aanwezig, dragend, waakzaam.

En je zegt, zacht maar helder:

“Ik voel jullie.

Ik hoor bij jullie.

Via jullie stroomt het leven en de naam.

Ik eer mijn plek in deze lijnen.

Wat niet van mij is, laat ik buiten mijn veld.”

Blijf nog even in dit veld.

Voel hun kracht, hun steun, hun verhaal.

En weet: jij bent de volgende schouder waarop anderen straks mogen staan.

Jij mag dragen én gedragen worden.