Global Sisters

Astrid Geel:

"Je roots zijn niet iets wat je achter je laat. Ze reizen met je mee."

Je interviewt veel inspirerende vrouwen voor Global Sister. Nu ben jij zelf aan de beurt. Wie is Astrid Geel?

Ik ben de oprichter van Global Sisters en iemand die gefascineerd is door de verhalen van vrouwen. Achter iedere ontmoeting schuilt een geschiedenis die ons vormt. Met Global Sisters wil ik laten zien dat onze verschillen ons niet uit elkaar drijven, maar ons juist kunnen verbinden. Iedere vrouw draagt haar roots met zich mee, en juist daarin schuilt zoveel kracht. 

Jouw roots liggen in Drenthe. Wat betekent dat voor jou?

Drenthe was mijn basis in mijn jeugd. Ik groeide op tussen de rust, de ruimte en de eenvoud. Daar leerde ik de waarde van nuchterheid, hard werken en met weinig tevreden zijn. Die eigenschappen draag ik nog iedere dag met mij mee. Als het leven druk of ingewikkeld wordt, grijp ik in gedachten vaak even terug naar de ruimte, de stilte en het ritme van Drenthe. Dat gevoel van thuiskomen blijft altijd bestaan. 

In 1992 verhuisde je naar Eindhoven. Hoe heb je die stap ervaren?

Dat vond ik best moeilijk. Ik kwam uit Drenthe en had het gevoel dat iedereen in Eindhoven zo extravert, gezellig en vol zelfvertrouwen was. Ik voelde me anders en moest mijn plek vinden. Achteraf zie ik dat die periode me veel heeft geleerd. Ik ontdekte dat je jezelf niet hoeft te veranderen om erbij te horen. Juist je eigen achtergrond maakt je uniek. Brabant heeft me geholpen om meer naar buiten te treden en nieuwe mogelijkheden te zien. 

En toen volgde in 1998 de verhuizing naar Casablanca.

Dat was zonder twijfel de grootste stap in mijn leven. Ik kwam terecht in een totaal andere cultuur, met andere tradities, gewoonten en manieren van leven. In het begin was dat wennen, maar al snel ontdekte ik hoe verrijkend het is om de wereld door een andere bril te bekijken. Marokko heeft mijn leven kleur gegeven. Ik leerde met andere ogen naar mensen, familie, gastvrijheid en verbinding te kijken. Die ervaringen draag ik nog altijd met me mee. 

Hoe hebben al die verschillende plekken jou gevormd?

Ik zie mijn leven als een mozaïk. Drenthe gaf mij het fundament: rust, eenvoud en nuchterheid. Brabant gaf mij de ruimte om me verder te ontwikkelen en is de plek waar ons gezin zich heeft gevestigd. Onze kinderen hebben hier hun wortels gekregen. Marokko heeft mijn blik verruimd en me laten ervaren hoe mooi culturele diversiteit is. Geen van die plekken heeft de andere vervangen; samen vormen ze wie ik ben. 

Waarom is het thema "trots op je roots" zo belangrijk voor Global Sisters

Omdat ik uit eigen ervaring weet dat je roots je altijd vergezellen. Ze vormen het fundament waarop je verder bouwt. Iedereen heeft een verhaal dat ertoe doet. Of je roots nu in Drenthe liggen, in Marokko, Suriname, Indonesië of ergens anders in de wereld. Ze zijn een bron van kracht, identiteit en verbinding. Door nieuwsgierig te zijn naar elkaars achtergrond, leren we elkaar beter begrijpen. 

Je hebt inmiddels een aantal vrouwen geïnterviewd. Wat hebben die gesprekken geleerd?

Dat er veel meer overeenkomsten zijn dan verschillen. Iedereen kent momenten van twijfel, verandering, verlies en groei. En juist wanneer mensen hun persoonlijke verhaal delen, ontstaat er herkenning. Dat is precies wat ik met Global Sisters wil laten zien: achter iedere cultuur en achtergrond schuilt een vrouw met dromen, uitdagingen en talenten. 

Wat hoop je dat bezoekers van Globalsisters.nl meenemen uit jouw verhaal en interview?

Ik hoop dat mensen met trots naar hun eigen roots kijken en tegelijkertijd nieuwsgierig worden naar de verhalen van anderen. We hoeven onze afkomst niet achter ons te laten om open te staan voor de wereld. Integendeel: juist als je weet waar je vandaan komt, kun je met vertrouwen nieuwe verbindingen aangaan. Dat is voor mij de kracht van Global Sisters. 

Tot slot: hoe zou je jezelf omschrijven?

Ik ben iemand die heeft geleerd zich overal thuis te voelen. Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. Ik spreek graag af met mensen, maar kan me ook prima alleen of samen met mijn man vermaken. Samen dingen ondernemen, genieten van ons gezin, inclusief  aanhang en van onze hondjes: daar word ik gelukkig van. Als ik onze jongens maar geregeld zie en spreek ben ik een tevreden mens. “Ons moeder”, vind ik misschien wel de mooiste Brabantse uitdrukking die er bestaat. Dat ik dat ooit zou worden, had ik de jonge Astrid zo graag willen vertellen. Dat er in de toekomst zoiets moois op haar zou wachten. Want dat is wie ik ben: iemand die, ondanks alles wat je in het leven kunt meemaken, blijft geloven in wat nog komt. Het leven brengt niet alleen mooie dingen, maar juist daardoor leer je ze misschien nog meer waarderen. Ik geloop oprecht dat het mooiste nog moet komen.