Ademen tussen twee werelden
Een portret van Laurence Haffmans-Monchamp, Française, moeder, sofroloog en mindfulness-instructeur in Nederland. Sofrologie biedt een oplossing om evenwicht en rust in jezelf te vinden en toch te blijven functioneren in moeilijke omstandigheden.
In het Zuid-Franse plaatsje Brive, tussen Bordeaux en Toulouse, groeide Laurence op in het ritme van lange lunches en zonovergoten gesprekken.
“Een prachtige streek,” zegt ze, “met natuur, cultuur en goed eten, zoals truffels en geitenkaasjes.” Ze studeerde in Parijs, ontmoette tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk haar Nederlandse man en woonde met hem een aantal jaren in Casablanca; een stad waar ze de Franse elegantie en Marokkaanse warmte in één adem vond. Sinds 1999 noemt ze Nederland haar thuis. Ze is moeder van twee dochters van inmiddels 23 en 21, en werkt als sofroloog en mindfulnesscoach met kinderen en jongeren.
“Ik ben een stadsmens, maar ik houd ook van ruimte en natuur. Parijs en Casablanca bruisen, Amsterdam voelt dorps ten opzichte van deze steden. Beide zit in mij.”
Een keerpunt van verlies en herontdekking
Laurence’s pad naar sofrologie begon op een onverwacht moment van rouw. Ze was veertig toen haar moeder overleed aan kanker, plotseling, midden in het leven. “Het voelde alsof de grond onder me verdween. Mijn vader was huisarts, dus ik dacht dat we veilig waren. Maar niets bleek zeker.” Als enig kind, met twee jonge dochters van zes en acht, probeerde ze haar moeder en vader, op afstand te ondersteunen, wat niet gemakkelijk was door het heen en weer reizen naar Brive in Zuid-Frankrijk. In de periode na de dood van haar moeder bladerde ze bij haar vader door een Psychologie Magazine en stuitte op een artikel over sofrologie. “Ik wilde weten wat het was, niet als carrière, maar voor mezelf.” Wat volgde, waren drie intense, maar ook geweldige studie jaren in Parijs.
“De directrice was verpleegkundige en werkte met kankerpatiënten. Dat raakte me. Sofrologie liet me voelen: we kunnen onszelf helpen. Dat idee veranderde alles.”
De kracht van aandacht
Aanvankelijk wilde ze niet met kinderen werken, “ik had er thuis al twee!” zegt ze lachend, maar gaandeweg ontdekte ze hoe waardevol het is om al vroeg te leren omgaan met emoties. “Elke emotie is goed,” zegt ze. “Sommige voelen onaangenaam, maar ze zijn er met een reden. Het gaat erom dat je leert luisteren naar jezelf.”
Laurence combineert sofrologie met mindfulness; een natuurlijke samensmelting van ademhalingstechnieken, positieve visualisaties, ontspanningsoefeningen, waarbij je leert om alle innerlijke fenomenen (zoals sensaties en emoties) zonder oordeel waar te nemen. “Het is niet één methode,” legt ze uit. “Ik kijk steeds: wat heeft deze persoon nú het meeste nodig? Een ademhalingsoefening, een visualisatie, een moment van stilte? Een combinatie? Het zou prachtig zijn als sofrologie op scholen gegeven werd, net zoals mindfulness nu al zijn plek heeft gevonden”, zegt Laurence. “Maar het mag nooit een verplicht zijn. Kinderen moeten het zelf willen ervaren.” Ze merkt in haar praktijk hoe waardevol individuele sessies zijn: “in een één-op-één setting voelen kinderen en pubers zich vaak veiliger. Ze durven zich te openen, te delen wat er in hen leeft en hun kwetsbaarheid te laten zien. Dat is waar echte groei begint.”
Een stille plek van zachtheid
Ze ziet het dagelijks: prestatiedruk, onzekerheid wordt
door social media vergroot, met als gevolg gebrek aan zelfvertrouwen
en jongeren die zichzelf kwijtraken in verwachtingen.
“Ik zie kinderen met diepe somberheid, soms met gedachten
aan zelfdoding. Dan weet ik: dit is waarom ik dit doe.”
Haar droom is dat jongeren leren dat ze niet alleen zijn,
dat emoties golfbewegingen zijn, geen constanten.
“Sofrologie en mindfulness leren je kijken
zonder oordeel en vanuit vriendelijkheid. Kinderen en pubers kunnen
makkelijk voorbeelden noemen van aardig zijn voor anderen, maar niet voor
zichzelf. Hoe mooi als je al jong leert mild te zijn voor jezelf?”
Tussen culturen
Na al die jaren in Nederland voelt ze zich nog steeds niet volledig thuis. Waar zij structuur en etiquette ziet als een vorm van respect en sociale harmonie, beschouwen Nederlanders contact vaak als informele gezelligheid, zonder vaste regels of verplichtingen. Het is een kleine, maar voortdurende botsing van culturen, die haar steeds herinnert aan het gevoel dat ze zich tussen twee werelden bevindt. Misschien was het makkelijker geweest als ze in Brabant had gewoond, waar haar man met wie ze komende jaar 30 jaar getrouwd is vandaan komt. Wellicht had de bourgondische energie van het Zuiden haar meer thuis laten voelen in Nederland.
Ze voelt zich nog wel altijd verbonden met Casablanca, waar de Franse invloed tastbaar is, gesprekken vanzelf dieper gaan en zoveel mensen zo weinig hebben, maar toch gelukkig zijn. Toch blijft Nederland de plek waar haar gezin en werk geworteld zijn.
Ze reist vaak naar haar vader in Frankrijk, de gepensioneerde huisarts die ooit haar voorbeeld was, met name op het gebied van zachtheid en empathie voor zijn patiënten. Nu luistert hij met aandacht als ze over sofrologie en mindfulness vertelt en ontstaan er boeiende gesprekken over uiteenlopende thema’s; meestal op medisch gebied.
Laurence doet vrijwilligerswerk in een verpleeghuis en adviseert een bedrijf dat zich richt op diabeteszorg (door het coachen van mensen om diabete type 2 te voorkomen), een thema dat haar persoonlijk raakt, omdat ze tijdens haar zwangerschap diabetes had.
“Wat ik doe, moet dichtbij mij staan en zinvol zijn ,” zegt ze. “Dat is precies de kern van sofrologie en mindfulness: bewust leven, met betekenis.”
Zichtbaar durven zijn
Laurence beschouwt zichzelf niet als iemand die graag in het
licht staat. Toch leerde ze dat zichtbaarheid ook dienstbaar kan zijn.
“Ze herinnert zich nog zo goed dat iemand tegen haar
zei: “je gelooft toch in wat je doet?” Toen begreep ik dat ik mezelf
moest laten zien, niet om applaus te krijgen, maar om anderen te bereiken.”
Ze praat met openheid, zonder schroom, en belichaamt haar eigen boodschap. Ze helpt anderen ademen tussen twee werelden, omdat ze zelf weet hoe dat voelt.
