Er zijn mensen die je maar een paar dagen kent en toch jarenlang met je meereizen. 

Soms denk ik aan de vrouwen die ik onderweg heb ontmoet. Op een plek waar ik woonde of tijdens een reis. In een dorpje in Gelderland, in een drukke straat in New York of gewoon ergens in Frankrijk. Sommige ontmoetingen duurden een middag, andere een paar jaar. En toch voelt het alsof er een onzichtbaar draadje is blijven bestaan. 

Af en toe trekt iemand voorzichtig aan zo’n draadje. Dan verschijnt er ineens een berichtje op mijn telefoon. Of ik zie een bekende naam voorbijkomen. Soms spreken we af en merk ik dat we allebei veranderd zijn. Dan blijft het bij een kop koffie en een mooie herinnering. Maar soms is het alsof we gisteren nog samen zaten. Alsof de tijd ertussen nauwelijks bestaat. We pakken het gesprek weer op waar we ooit gebleven waren. Dat vind ik misschien wel het mooiste aan ouder worden. Je verzamelt niet alleen herinneringen, maar ook mensen. 

Toen ik begin twintig was dacht ik dat vriendschappen alleen waardevol waren als je elkaar vaak zag. Inmiddels geloof ik dat sommige verbindingen een eigen ritme hebben. Ze hoeven niet voortdurend gevoed te worden om toch te blijven bestaan. Er zijn vrouwen die op precies het juiste moment weer opduiken in je leven. 

Reizen heeft me dat geleerd. Overal waar ik woonde of verbleef, liet ik een klein stukje van mezelf achter en nam ik iets van een ander mee. Niet elke ontmoeting groeide uit tot een hechte vriendschap, en dat hoeft ook niet. Sommige mensen zijn er voor één hoofdstuk. Anderen verdwijnen jarenlang uit beeld om later ineens weer een rol te spelen. Zelfs nu, in een tijd waarin contact vaak begint met een berichtje of een online ontmoeting, geloof ik dat er nieuwe lijntjes kunnen ontstaan. Misschien heb ik nu niet altijd de ruimte om elke nieuwe kennismaking uit te bouwen. Het leven is vol met werk, familie en alles wat daarbij hoort. Maar ik zie die ontmoetingen niet als vluchtig. Ik zie ze als een investering in de toekomst. 

Ooit komt er misschien een periode waarin mijn agenda leger is. Hoe mooi is het als er dan overal ter wereld mensen zijn met wie je weer kunt aanknopen? Vrouwen met wie je een verhaal deelt, ook al is dat jaren geleden begonnen. Misschien is rijkdom niet alleen wat je bezit of wat je hebt meegemaakt. Misschien zit rijkdom ook in al die onzichtbare lijntjes tussen mensen. Verbindingen die niet verdwijnen, ook als er lange stiltes tussen zitten. Ik vind het een geruststellende gedachte. Dat je elkaar soms precies op het juiste moment weer terugvindt. 

Liefs,

Noor