Global Sisters

Samaneh Gharibnezhad

Samaneh is een Global Sister die vanaf de start een actief communitylid is. Zij maakt elke maand een nieuwe tekening bij de inspiratietekst die op dit online magazine wordt gedeeld en waarmee onze community elke maandag de week start. Klik op haar foto om naar de kaart en tekst van dit moment te gaan.

Eind 2025 sprak Astrid haar over haar werk en persoonlijke leven en bladderden ze door haar schetsboeken. Inmiddels talloze boeken met tekeningen gemaakt in Iran (waar ze opgroeide) Italië (waar ze studeerde) en Nederland; waar ze met haar man en zoontje woont.

Persoonlijk & Cultureel

Hoe heeft het opgroeien in Iran jouw blik op kunst en creativiteit gevormd?

Ik groeide op in Teheran, een stad vol tegenstellingen: schoonheid en chaos, rijk en arm, hoop en wanhoop. Die hebben mijn creativiteit gevormd. Kunst werd een manier om al die emoties, kleuren en verhalen te begrijpen en een plek te geven. 

 

Welke culturele elementen uit Iran draag je nog steeds met je mee?

De warmte en gastvrijheid van mijn familie. Symboliek en vormen die verhalen vertellen in mijn tekeningen. Het diepe verlangen naar verbondenheid en “wortels”. 

 

Hoe voelde het om in Italië te studeren? Wat heb je geleerd?

Het was een grote stap; ik was 24. De enige jonge vrouw in mijn omgeving die op die leeftijd zo ver weg wilde reizen. Daar voelde ik ook hoe waardevol familie is, juist omdat ik ze miste. Tegelijk wist ik dat mijn dromen het waard waren om voor te werken. In Italië voelde en begreep ik pas écht wat vrijheid is, de vrijheid om mezelf te zijn zonder masker. Over kunst leerde ik dat het niet perfect hoeft te zijn; de betekenis is belangrijker.

 

Wanneer voelde je je voor het eerst echt thuis in Nederland?

Niet meteen, pas na een paar jaar. Ik dacht dat thuis zijn zou komen zodra ik de taal sprak en vrienden had. Maar ik voelde me pas echt thuis toen ik dichter bij mezelf kwam, mezelf leerde liefhebben en accepteren. En sinds de geboorte van onze zoon Zagros voel ik een diepe wortel hier.

 

Wat heb je uit elk land meengenomen?

Iran: warmte, kleur, familiegevoel, doorzettingsvermogen.

Italië: kunst, schoonheid, onafhankelijkheid.

Nederland: zelfkennis, rust, persoonlijke groei, gezondheid.

Welke thema’s keren terug in jouw werk?

Alledaagse emoties, identiteit en vrouw-zijn. 

 

Hoe combineer je je Iraanse achtergrond met Europese invloeden?

Uit Iran komen de kleuren en symboliek. Uit Europa komen de eenvoud en rust. Samen vormen ze mijn eigen stijl: een figuur die haar innerlijke emoties laat zien via vormen in haar lichaam. 

 

Is er werk waar je trots op bent?

Ja, vooral een serie schilderijen van vrouwen uit verschillende culturen. Mijn favoriete werk is een Iraanse vrouw die ik met ink maakte. In haar jurk zie je de gebroken, chaotische gebouwen van Teheran, de drukte. Maar zij zelf straalt hoop uit, alsof ze haar rok gebruikt om boven die chaos te staan. 

 

Hoe ga je om met creatieve blokkades?

Ik schrijf of schets mijn emoties bijna elke dag, zo blijven mijn ideeën warm. En ik accepteer dat creativiteit komt wanneer er ruimte is. Dan neem ik afstand, rust en probeer opnieuw zodra mijn hoofd rustig is. 

 

Welke kunstenaars inspireren je?

Vooral de Italiaanse renaissance schilders. Misschien omdat ik op jonge leeftijd hun werk leerde kennen en ze later van dichtbij zag in Italië.

Wat betekent Vrije School onderwijs voor jou?

Het is een plek waar kinderen zichzelf mogen zijn. Waar vrijheid bestaat, maar ook uitdagingen. Waar we weinig regels hebben, maar duidelijke afspraken. En waar ik net zoveel leer als ik lesgeef.


Hoe leer jij kinderen over kunst?

Door ze te laten voelen, proberen en experimenteren. Soms met een echte technische les stap voor stap. En door ze in het atelier vrij te laten kijken en ontdekken.


Wat leer jij van kinderen?

Eerlijkheid, nieuwsgierigheid, spontaniteit, tevreden zijn, loslaten.


Hoe reageren anderen op jouw internationale achtergrond?

Meestal nieuwsgierig: naar mijn eten, hoe ik problemen aanpak, naar nieuws uit Iran. Soms zien ze mijn zachte en troostende manier van begeleiden; dat valt op.

Vrouwen, Migratie & Identiteit

Hoe heeft verhuizen naar Europa jouw beeld van vrouw-zijn veranderd?

Ik zag hier meer gelijkheid en zelfstandigheid bij vrouwen. Tegelijk merk ik soms minder zachtheid. Ik geloof dat mannen en vrouwen verschillende krachten hebben en dat we nu nog zoeken naar een nieuwe balans. 

 

Ben je anders kunstenaar/docent geworden dan je in Iran zou zijn geweest?

Ja, in Iran was ik waarschijnlijk ontwerper gebleven. Hier heb ik mijn focus verlegd naar schilderen en lesgeven. Mijn schetsen werden een manier van heling en door les te geven kon ik kinderen helpen hun emoties te verwerken. Mijn kunst en mijn karakter zijn hier veranderd. 

 

Wat wil je andere vrouwen meegeven die tussen culturen leven?

Als je jezelf goed leert kennen, ben je overal thuis. Je hoeft niet te kiezen, gebruik beide werelden als kracht.

 

Wanneer voelde je je extra krachtig als vrouw?

Het was geen moment, maar een proces. Na de geboorte van Zagros begon ik hard aan mezelf te werken, met liefde en zachtheid. Nu voel ik de kracht, omdat ik kan blijven staan, zelfs als het zwaar wordt. 

Waar voel je nu de meeste verbinding mee? 

Met Nederland, hier heb ik mezelf opnieuw gevonden. Maar Iran is mijn wortel en Italië mijn tweede thuis.


Zie je jezelf ooit terugkeren?

Nee. Nederland is het land van mijn kind.

 

Beïnvloedt het ‘tussenin leven’ je kunst?

Ja, heel veel. Mijn werk is een mix van nostalgie, vrijheid en identiteit. Ik voel me rijk dat ik drie talen, drie culturen en drie levens heb ervaren.

Welke rol spelen symboliek en kleur in jouw werk?

Kleur en lijn zijn mijn emoties. Symboliek is mijn taal. Samen vertellen ze wat woorden niet kunnen.

 

Hoe vertaal je emoties naar beeld?

Ik begin met een lijn die past bij wat ik die dag heb meegemaakt. Zachte lijnen voor lichte emoties. Gebroken lijnen voor zware emoties. Na een tijdje zie ik vormen die het verhaal vanzelf vertellen.

 

Maak je eerst het verhaal of de illustratie?

Meestal komt de emotie eerst, daarna groeit het beeld. Maar bij sommige series, zoals de vrouwen, onderzoek ik eerst de symbolen.

Toekomst & Ambitie

Waar droom je nu van?

Van innerlijke rust. Van groei en eenvoud. Van kunst die mensen raakt.

 

Als je één project kon doen zonder grenzen van tijd of geld?

Dan zou ik een workshop willen organiseren over vrijheid, zodat vrouwen de ruimte en kracht van creativiteit kunnen ervaren. 

 

Hoe hoop je dat mensen jouw werk ervaren?

Dat ze verbinding voelen. Dat ze even stil worden. Dat ze iets van zichzelf herkennen.

Binnenkort komt hier een link naar haar persoonlijke website.