Wanneer ik wakker word, is het nog stil om me heen. Het moet nog vroeg zijn. Het enige wat ik hoor is het geluid van stoelen en tafels die uit elkaar geklapt worden. Ik denk aan de restauranteigenaren die elke dag vroeg opstaan om hun terrassen klaar te maken voor de dag. Elke dag hetzelfde liedje, acht maanden per jaar, zeven dagen per week. Toch glimlachen ze de hele dag door. Na jaren weet ik dat het een gemaakte glimlach is, speciaal gecreëerd voor de hordes toeristen die hier elke dag langslopen. Hopend dat ze hun restaurant kiezen om te komen eten. Er zijn zoveel restaurants dat de meesten hard moeten werken om hun gasten binnen te krijgen. Ik ben blij dat het mijn leven niet is. Toch zou ik er ook wel iets voor overhebben om weer een doel te hebben. Iets om voor op te staan. Ik kijk naar Guido die nog ligt te slapen. Zachtjes sluip ik de hut uit, trek een zomerjurk aan en stap het achterdek op. Elke dag geniet ik weer van de frisse ochtendlucht. Welk seizoen het ook is, deze verbinding met de natuur geeft me het gevoel te leven. Ik kijk naar het dorpje dat langzaam tot leven komt. Eerst de Grieken die hun winkeltjes en restaurants klaarmaken, een paar uur later komen de hordes toeristen om te lunchen en souvenirs te kopen. Ik loop door het dorpje op weg naar de bakker. Ik heb een speciaal adresje waar ze de lekkerste spanakopita en bougatsa hebben, gevulde filodeegrollen. Guido is dol op de variant gevuld met spinazie en feta, ik ga meestal voor de zoete variant met custardvulling. De bakkerij ligt aan de rand van het dorp, een plek waar alleen maar Grieken komen. De plek is goed verstopt voor toeristen. Bij de bakker moet ik ineens denken aan de baai van Lakka, en voel een behoefte vandaag direct door te varen. Het is niet ver, de baai ligt wat noordelijker op het eiland, met een uurtje varen zijn we er wel. Ik weet dat het Guido niet veel uitmaakt waar we naartoe varen, dus besluit ik ons doel voor vandaag. Lakka is anders dan de meeste andere dorpjes waar we vaak komen. Ook al komen er veel toeristen, er hangt een ander sfeer. Relaxter, minder gedwongen. Misschien komt het door de baai, omringd door crèmekleurige krijtrotsen en het knalblauwe water dat daartegen afsteekt. De geur van de pijnbomen en het geluid van de cicaden, die tijdens het hoogtepunt van de zomer hun stem luidruchtig laten horen, maken het tafereel compleet.