De wereld zien…. maar alleen durven dromen.
Reizen, nieuwe plekken ontdekken, ander culturen ervaren, het klinkt als een droom die ik vaak heb sinds het overlijden van mijn opa. Reizen werd in mijn familie nooit echt gestimuleerd; we bleven altijd dicht bij huis. Alsof de wereld buiten ons dorp iets voor anderen was. Maar elke keer dat ik eraan denk om daadwerkelijk op pad te gaan, voel ik een knoop in mijn maag. Niet omdat ik geen zin heb in avontuur, maar omdat het idee van alleen reizen me tegelijk fascineert en bang maakt.
Er zij zoveel steden die ik wil verkennen, landschappen die ik met eigen ogen wil zien. Mijn hoofd vult zich met beelden van zonsondergangen boven bergen, koffie drinken in een klein café in Parijs, of verdwalen in steegjes van een onbekende stad. Mijn hart hunkert ernaar, elke dag.
Het is moeilijk om te praten over mijn verlangen om op reis te gaan met de mensen om me heen. Mijn familie woont al generaties lang in hetzelfde dorp en houdt niet van reizen; het was nooit onderdeel van ons leven. Mijn vriendinnen ook niet, zij genieten van hun routines en lokale gezelligheid. Soms voelt het alsof ik de enige ben die verlangt naar de wereld buiten de dorpsgrenzen.
Misschien is dat waarom ik zo vaak aan opa denk. Hij was de uitzondering in onze familie. Met zijn Griekse roots, de verhalen over het eiland waar hij opgroeide, de geur van de zee en de levendige markten, bracht hij als enige een vleugje wereld mee naar ons kleine dorp. En juist, nu hij er niet meer is, lijkt het alsof hij me influistert om te gaan leven. Een zachte stem die zegt: “Ga, zie de wereld, wees niet bang.”
Het is een constante dans tussen verlangen en angst. Aan de ene kant wil ik niet wachten tot iemand anders zin of moed heeft om mee te gaan; aan de ander kant houdt de angst me tegen. Het idee van een lege tafel in een vreemd restaurant of een kamer vol onbekenden is intimiderend.
Misschien gaat het niet over het perfecte reisplan of een checklist voor solo reizen. Misschien gaat het over het erkennen van die spanning en het klein beginnen: een dagje alleen een stad in, een weekendje weg, een nieuwe ervaring op eigen kracht. Misschien…. misschien zet ik binnenkort wel die eerste stap richting iets groters en loop ik een reisbureau binnen, alleen om te kijken wat er mogelijk is. Want uiteindelijk kan zelfs de kleinste stap in de richting van dat grote avontuur een overwinning zijn. En misschien, heel even, voel ik dan dat stukje Griekse zon en vrijheid dat opa ooit zo levendig beschreef.