Het is februari nu en ik heb deze trip al een week of 6 á 8 geleden georganiseerd. We proberen nieuwe business te starten met businesspartners uit Zuidoost-Azië en hebben daarom een workshop georganiseerd in Kuala Lumpur, Maleisië. Het is alweer 6 jaar geleden dat ik hier zakelijk was en toen was het net een paar weken voordat COVID uitbrak in Europa. De eerste tekenen waren toen al te zien en het was mijn eerste vliegreis met maskers. Nu gelukkig niet meer, alhoewel je ze op het vliegveld nog veel ziet. Het was uiteraard een lange vliegreis maar gelukkig vloog ik heen direct, de terugweg zal twee keer zo lang zijn via Singapore met een lange transfer tijd. 

We hebben pas heel laat de vluchten geboekt, wachtend op een uiteindelijk akkoord en afstemming. Als gevolg arriveerde de ene Italiaanse collega al in de ochtend, terwijl ik rond 17:00 lokale tijd aankom. De andere (mijn leidinggevende) komt pas morgenochtend aan, maar gelukkig start de workshop pas na de lunch. Het is gelukkig een heel mooi hotel dat ik had uitgezocht en de kamer is ook prima. Maar bij aankomst in de hotelkamer kom ik er achter dat mijn oplader niet op mijn nieuwe laptop past… een ramp, want die houdt het niet diverse dagen vol. Dus via de receptie aanwijzingen voor een ‘digital mall’ waar ze misschien de juiste hebben. Ernaartoe lopen is geen sinecure, merk ik, want auto’s stoppen niet voor zebrapaden hier. Dus kost een kort stukje toch een lange tijd om er te komen. Uiteindelijk gelukt, maar wel met moeite. In de avond zie ik mijn collega en eten we wat op de rooftop met prachtig uitzicht over Kuala Lumpur. Het is toevallig nog de viering van het nieuwe jaar, wat gedurende meerdere weken wordt gevierd, dus we zien zelfs wat vuurwerk.

Ontbijt in het hotel is een ware belevenis! Niet alleen is het enorm groot qua keuze, maar op een gegeven moment komt de bediening erachter dat ik glutenvrij moet eten. De foodmanager komt langs en noteert mijn naam en intolerantie en geeft diverse eet-tips, zo attent! Plus, ik vind bij de Aziatische zoete snacks groene hapjes die lijken op mijn favoriet Kwee Klepon (leerde ik zelf als kind maken van mijn Indische oma) genieten dus!

Volgende ochtend met zijn drieën op weg naar het kantoor van de lokale partner voor de start van de workshop. Ik heb geen van de partners eerder ontmoet, dus eerst maar eens voorstellen. Er zijn 5 partners naar KL gereisd vanuit nabij liggende landen: Singapore, Indonesië, Vietnam, de Filipijnen en Sri Lanka. Daarnaast veel deelnemers van de lokale Maleisische partner. In totaal zo’n 22 deelnemers, dus dat is een goede opkomst. De presentaties gaan verder goed en er is veel animo. Lunch is goed geregeld met een aparte kom eten voor mij (glutenvrij), zo lief dat de Maleisische partner dit voor me heeft geregeld. Tussen de eerste dag workshop en het diner hadden we eigenlijk nog even willen opfrissen in het hotel, maar de spits in Kuala Lumpur is schijnbaar zo heftig dat dit wordt afgeraden. Dus gaan we nog even door en dan rechtstreeks naar het diner. We eten vanavond met 12 personen in een seafoodrestaurant. Bij binnenkomst zien we een enorme achterwand met alleen maar grote glazen aquaria met daarin heel veel verschillende vissen, kreeften, krabben en allerlei voor mij onbekende zeedieren, heel apart en indrukwekkend. Er is een grote ronde tafel voor ons gereserveerd, dat herken ik nog van mijn eerdere reizen naar o.a. China. De tafel heeft een grote draaischijf waarop het eten langs iedereen gedraaid kan worden. We besluiten een gevarieerd menu te kiezen nadat we even checken of de kosten akkoord zijn (het bedrag leek heel veel, maar was voor 10 personen, dus dan valt het toch weer wat mee). We beginnen met thee en ik kreeg alweer Egyptische flashbacks. Het is hier ook Ramadan, dus ik bereid me mentaal voor op een zakendiner zonder wijn. Maar dan vraagt Yee Sian mij of het akkoord is of we wat bier voor de gasten bestellen? Ik ben opgelucht, moet ik bekennen, want dat is toch wel gezellig; kan ik ook een wijntje bestellen. Bij het eerste gerecht doen we een soort ritueel voor het nieuwe jaar van het vurige paard: er komt een grote schaal in het midden van de ronde tafel met daarin een soort salade met garnalen en kroepoek. Iedereen krijgt tijdelijk hele lange stokjes van meer dan een meter (de tafel is erg groot) en we moeten tegelijkertijd met zijn allen de salade husselen en “Happy New Year” roepen. Erg leuk! Het eten is heerlijk en erg gezellig, ook weer super dat ze rekening houden met me houden en vaak de saus apart doen zodat ik eerst mag proeven en dan de saus erbij voor de rest. Ik had nog nooit zeekomkommer geproefd, heel aparte smaak. Een geslaagde avond!