Oktober 2017 stond ik met Jeanine Hofs in de woestijn. Zand, zover ik kon kijken. De lucht trilde, de grond ademde hitte. Alles leek stil, maar hoe langer ik luisterde, hoe meer ik hoorde. De wind die over de duinen streek. Het ritme van mijn eigen ademhaling. De stilte was niet leeg, ze was vol, aanwezig, alsof de wereld even ophield met praten zodat ik mezelf kon horen. Na 15 jaar was ik terug in het land waar ik gewoond had op een plek waar ik toen niet heen durfde te gaan. 

De stilte kwam me vreemd genoeg bekend voor. Niet omdat ik ooit eerder in een woestijn was geweest, maar omdat ik haar herkende van thuis. Van Drenthe, waar ik vandaan kom. Daar is het geen zand dat ritselt, maar gras dat beweegt. Geen hitte die brandt, maar lucht die ruikt naar regen en aarde. Toch is het dezelfde stilte. Dezelfde ruimte die je losmaakt van alles wat je denkt te moeten zijn. 

Misschien sprak juist dat me zo aan in de woestijn, de leegte waarin alles oplost wat overbodig is. In steden, tussen mensen, vullen we stilte vaak meteen op. Maar in de natuur hoef je niets te zeggen. Daar mag je gewoon bestaan. De zee doet dat ook: ze zegt niets, maar ze is er. Als ik aan de kust in Spanje stond, waar we jarenlang met ons gezin de zomers doorbrachten, hoorde ik ‘s morgens heel vroeg of ‘s avonds heel laat datzelfde ritme. Een stem zonder woorden, die me herinnerde aan alle plekken waar ik ooit thuis was.

Thuis, besef ik, is niet altijd een huis of een land. Soms is  het een gevoel dat zich herhaalt in verschillende vormen: het licht over het water, de geur van de aarde, de wind die je huid raakt. Plekken herkennen je, als je ze eenmaal echt hebt gezien. De stilte van de woestijn, de bossen van Drenthe, de zee die altijd beweegt, ze dragen allemaal iets van mij. En misschien draag ik iets van hen. Misschien is identiteit niet alleen wat je meeneemt uit je familie of je land, maar ook wat de natuur je teruggeeft: rust, perspectief, ruimte.

En nu, in Brabant, merk ik dat het seizoen de herfst mij het meest thuis laat voelen. Als ik langs de Dommel wandel met onze hondjes en geniet van de prachtige kleuren van de bomen, komt datzelfde gevoel van stilte en ruimte terug. De geur van natte bladeren, het zachte licht, het trage ritme van de natuur, en het feit dat ik dan zo weinig mensen tegenkom, maken het nog rustiger, nog intenser. Het is alsof de wereld even vertraagt. Het herinnert me eraan dat thuis niet altijd ver weg hoeft te zijn. Soms vind je het gewoon in de adem van het seizoen. 

Misschien woont thuis niet in muren of plekken, maar in de stilte die je herkent en meeneemt, waar je ook bent.