Lieve vrouw,

April wacht niet.

Ze pakt je hand en zegt: kom we gaan. 

Waar maart nog twijfelde en wiegde, 

daar duwt april je zachtjes vooruit.

Niet hard. Niet dwingend. 

Maar wel duidelijk.

Je hebt lang genoeg gevoeld, gedacht, gewikt. 

En ergens weet je het allang.

Dat ene idee.

Die stap.

Dat kleine verlangen dat steeds weer opduikt.

Je hoeft het niet zeker te weten om te beginnen.

Echt niet.

We denken zo vaak dat moed groots moet zijn.

Dat het een sprong is, een besluit, een alles-of-niets.

Maar moed zit vaker in iets kleins.

Een bericht dat je toch stuurt.

Een plan dat je voorzichtig uitspreekt.

Een afslag die je neemt, zonder precies te weten waar je uitkomt.

April heeft iets speels.

Alsof ze zegt: probeer het maar gewoon.

Alsof falen helemaal niet bestaat, maar alleen bewegen en stilstaan.

En liefje….. blijven staan,

terwijl je hart allang vooruit wil,

dat is pas spannend.

Dus doe eens iets wat niet helemaal ‘veilig’ voelt.

Iets wat een beetje kriebelt.

Iets waarvan je later denkt:

zie je wel, ik leef nog.

Je hoeft niet roekeloos te zijn. 

Maar je mag wel kiezen voor jezelf.

Ik schenk de thee wat sterker vandaag.

Voor een beetje extra lef.

Kom maar langs als je wilt vertellen wat je hebt gedaan. 

Liefs,

Tante Ans