Ik heb een jaar in Afrika gewoond. Daar leerde ik iets wat ik in Nederland minder vaak tegenkom: het leven laat zich niet altijd plannen. Er is meer improvisatie, meer chaos, meer kleur. Soms frustrerend, vaak levendig. Inmiddels woon ik weer een paar jaar in Nederland en geniet ik juist van de rust, de veiligheid en het feit dat zoveel goed geregeld is. 

Toch merk ik, wanneer ik terugga naar Afrika, of een eiland als Curaçao bezoek of een stad als Istanbul, dat ik daar ook iets anders voel. Een soort opluchting. Niet omdat alles daar beter is, maar omdat niet alles perfect hoeft te zijn. Omdat het leven er zich minder netjes laat vangen in schema’s en verwachtingen. De zomer is bij uitstek de tijd van reisplannen. We willen weg. Vrij zijn. Even uit het ritme van werk, afspraken en verplichtingen. Maar gek genoeg nemen we ons leven gewoon mee in de koffer. 

Nederland is een bijzonder land. Alles is geregeld. De stoepen liggen recht, de treinen rijden volgens schema en afspraken zijn bijna heilig. Een Italiaanse vrouw omschreef Nederland ooit als “een soort Efteling”, niet als kritiek, maar als observatie. Alles klopt. Alles is georganiseerd. En zodra iets niet volgens plan verloopt, voelen we direct onrust. Misschien is dat de keerzijde van een samenleving waarin zoveel goed geregeld is. We raken gewend aan voorspelbaarheid. Aan controle. Aan perfectie. 

Perfectie heeft ook iets moois. Ik geniet van het perfect voorbereiden van een reis: het uitzoeken van plekken, het inpakken, het vooruitkijken. Juist dat maakt het reizen al een ervaring op zich. Plannen en spontaniteit zijn dus geen tegenpolen. Ze kunnen elkaar versterken. Juist op reis merk ik hoe sterk ik vast kan houden aan mijn eigen structuur en hoe bevrijdend het is wanneer ik die even los mag laten. Die momenten waarop je niet precies weet waar je uitkomt. Een straat die anders loopt dan verwacht. Een plek, die niet op je lijst stond. Een gesprek dat zomaar ontstaat. Eten wanneer je er zin in hebt. Het zijn vaak die kleine verschuivingen die een reis onvergetelijk maken. Misschien is dat waarom vakantie zo’n sterk contrast vormt met het dagelijkse leven in Nederland. We plannen onze vrijheid zorgvuldig, maar echte vrijheid zit soms juist in het loslaten van dat plan.

Niet alles hoeft bijzonder te zijn om waardevol te zijn. Soms is het genoeg om zonder doel te lopen en te merken dat juist dan dingen op je pad komen die je niet had kunnen bedenken. Misschien hoeven we deze zomer niet alleen een ander land te bezoeken. Misschien mogen we ook oefenen in een andere manier van kijken. Niet alleen naar het grote en spectaculaire, maar juist naar het kleine: een straatje dat je normaal voorbij zou lopen, een winkeltje zonder bestemming, mensen die je anders nooit zou ontmoeten. 

Misschien zit daar uiteindelijk de echte rijkdom van reizen: even loskomen van wat bekend is en zien wat er vanzelf verschijnt. 

Liefs,

Noor